|
Autor: Zebrała Barbara Natkaniec
|
|
01.02.2006. |
 Tadeusz Żaczek (Prezes Towarzystwa Przyjaciół Krakowa w Chicago)
Studiując na UJ mieszkałem w DS „Żaczek”. Narzeczona w Warszawie, więc dla podtrzymania uczuć dzwoniliśmy do siebie. Niestety, kiedy Ewa po drugim pobycie na poczcie dodzwoniła się do „Żaczka”, rozmowa zwykle wyglądała tak:
— Halo, tu „Żaczek”. (portier)
— Proszę Żaczka z pok. 317. (Ewa)
— Tu „Żaczek”. (portier)
— Tak, ale proszę Żaczka z „Żaczka... (Ewa)
I wtedy portier odpowiadał: — Słuchaj lala, jak wytrzeźwiejesz to zadzwoń… i odkładał słuchawkę. Czekała ponownie półtorej godziny na połączenie, prosiła kolegę z pokoju, o „normalnym” nazwisku, on wędrował po piętrach, wołał mnie i ja zbiegałem do czarnego aparatu przy portierni.
Jesteśmy 28 lat małżeństwem. Jak odwiedzam Kraków zawsze sypiam w „Żaczku”.
|
