Dziewczyny przy liniach  Wielu graczy zna się z podwórka czy szkoły, choć grają teraz w różnych ekipach. Są też tacy, co przewinęli się, jak rasowi zawodnicy ekstraklasy, przez wiele drużyn.— Ja to chyba jestem hitem ligi. Gdzie ja nie grałem! Ile transferów! Oczywiście zawsze za odpowiednio wynegocjowaną kwotę oranżad i batonów „Grześ” — żartuje Speed, student psychologii (UJ), obecnie zawodnik Ence Pence Squad. Grających wspierają stojące przy bocznych liniach dziewczyny. Od razu poznać grajka, który przywlókł swoją dziołszkę na stadion. W wojowniczym amoku walczy o każdą piłkę, czasami zapominając o taktycznych założeniach drużyny. Taki kamikadze staje się albo klinem rozbijającym obronę przeciwników, albo w miłosnym pląsie hasa obok linii bocznej, kiedy jego drużyna przeżywa bombardowanie Sajgonu. Najlepszy klimat jest wieczorem, kiedy światło z czterech reflektorów pada na boisko — po prostu liga mistrzów!
 Załoganci tej pirackiej łajby z pewnością w dzieciństwie wpadli do gara pełnego grogu, gdyż ich zachowanie odstaje od norm przyjętych na stadionach świata. Sami sobie wytwarzają klimat i oprawę meczu. Do gry zagrzewa ich muza z zaparkowanego nieopodal murawy samochodu, najczęściej patetyczne i wzniosłe hity z „Piratów z Karaibów”. Przy liniach bocznych ich hiszpańskie dziewczyny i królowe Tortugi, których wsparcie często jest mocniejsze niż salwa z trójpokładowca. Czapki, flagi, gadżety i masa śmiechu, ale przy tym skupienie, wola walki i pełna mobilizacja.Z reguły żarty kończą się przy pierwszej straconej bramce, bo wtedy zaczyna się rzeźnia jak podczas abordażu, z której wychodzą zwycięsko lub idą na dno. Tak czy siak, zabawa jest przednia, a i sportowe emocje zapewnione. — Że niby za starzy jesteśmy na takie ceregiele? A przeciągnąć kogo pod kilem? — grozi Pacyna, boiskowy brutal, student elektroniki i telekomunikacji (AGH). Nie jest to jednak chaotyczna banda, zagubiona pośród fal piłkarskiego oceanu. Organizują się na internetowym forum, gdzie ustalają sparingi i treningi wchodząc w komitywę z zaprzyjaźnionymi drużynami, gromadzą siły przed ligowymi meczami oraz, co dla pirata bardzo ważne, umawiają się na kufel rumu w krakowskich „tawernach”.  Jolly Roger iście pirackie facjaty! Góra, od lewej: StarPac, Bunia, Cięciwa, Pacyna, Baca. Dół, od lewej: Gondzior, Toluś, Carlito
Granie w IV KLH LEXMARK to coś więcej niż wyjście z kolegami na podwórko. Tu gra się o punkty, miejsce w tabeli i prestiż. Jednak najpiękniejsza rzeczą w tym całym zamieszaniu jest to, że grający tworzą jedną, wielką piłkarską brać. Prawie każdy mecz, choćby nawet przypominał sceny z filmu „300”, kończy się uściskami dłoni i wzajemnymi gratulacjami — dla zwycięzców za wynik, dla przegranych za waleczną postawę.
Piotr „Bunia” Rąpalski
|
||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Po prostu liga mistrzów!
3 grupy po 11 zespołów, najprzedziwniejsze kolektywy kopaczy-pasjonatów. Grają studenci z różnych kierunków — stereotyp, że ci z informatyki to łamagi, a ci z AWF to atleci weryfikuje boisko. Ekipy z różnych klimatów. Reggowcy z Jah Creation, oszołomy z Ence Pence Squad, żądni krwi piraci z Jolly Roger i inni. 
